บทที่ 187 หนึ่งคนที่เจ็บ

"คริสต์มาแต่เช้าเลยนะ" เฟรย่าทักทายคนที่มาเคาะประตูห้องพักตั้งแต่ยังไม่เจ็ดโมงเช้า

"เพลงตื่นยัง" สายตาคมสอดส่ายเข้าไปในห้องพัก เห็นร่างเล็กนอนห่มผ้าอยู่บนเตียง ไม่แน่ใจว่าจะเป็นเพลงหรือตังเม เพราะเห็นแต่ช่วงขาที่มีผ้านวมคลุมไว้เท่านั้น ส่วนช่วงตัวมีฉากกั้นบังอยู่ แต่ก็เดาว่าเป็นเพลงเพราะตังเมเป็นคนต...